"Bij iedere zin zie ik weer de beelden die ik had toen ik hem opschreef. De herschrijvingen. En zelfs nu denk ik nog: het zou ook zo kunnen. Dat leidt af."

Hortend leest hij verder. Het publiek luistert geboeid. Als Siebelink uiteindelijk het boek dichtslaat, zegt hij met een ondeugende blik in zijn ogen: "Ik troost me met de gedachte dat er schrijvers zijn die prachtig voorlezen uit een slecht geschreven boek."